MIN DIGOT TE VEDIGÊRA

Narîna min
Min digot û te vedigêra!
Min digotî:
Jiyana min, biyabaneke têhnî ye!
Qirqiçî û hişk û bê av e!
Min digotî: Esmanê min,
Ji mij ûmoranê girtiye û bê hetav e.

Te digotî: Çavê min roja li hindav e!

Min digotî: Sorgula min,
Çirmisiye û bê xunav e
Li nexşeya şenge buharê, ya bê nav e.

Te digotî: Ez im nexşey divehîn im
Wê ji te re ev silav e.

Min digotî: Qonaxa min,
Rêkeke pir stirî û dav e-

Te digotî: Min ji bo hindê bizav e!
Hey narînê!!
Pa ka dilê lîsê caran?
Ka ew sîngê derya mezinan

Dildar û evîndaran?
Ka ew axiftinên şirîn,
Te vedigêran, bo me êxsîr û hejaran?
Kanê? Kanê

Her ho zûka,
Te armancên xwe ji bîr kirin!!
Te tev hîvî û omêdên min, ser jêkirin!
Erê naête bîra te, wek te digot:

Payîza te, dê kem buhar û xemlînin!
Sed hezar dermanên bijar,
Dê li birînên te werînim!
Dê te ji derya kovanan,

Qortal kem û zû derînim!
Pa te bo çi ev agirê berda dilî!!
Ew buhara te digotî nexemilî!!
Lê narînê

Ger careka dî tu hatî
Dîsan te viya evînê bikey.
Haj xwe hebe, kurkê nezanîn û fêlan,
Nekey ber xwe û dilîn nazik

Pir kovan û axînk nekey!
Baxê Îrem kavil nekey!
Da navê te li ser dilê min bêt çap kirin...

Sexmeret hîvî û armancan,
Xwe bideme gorî kirin...
Gorî kirin...

( Xelîl Dihokî, 1976 )