Arşek Baravî

EZIM NÊÇÎRVANÊ  GERDÛNÊ

.. BÊ HÊVÎ Û BI HÊVÎME

erê welato ...tu omûdewera mine û ez her dem  bi serê gellê te sûnd dixum...lê-mixabin –te rojekê ji rojan hewildana berevaniya min nekir…te destê xwe neda ber ewan suyle û şeqamên ku ji gellê te têne riwê minî belengaz…ew riwê ku qermîçokên sere..bedewî û çelengiya wî veşartine ..lê..min bi aramiyeke firişteyî …ew qermîçok bi girnijîn û devlikeniyê nuxamtine…ew min mîna xirsebazekî dîlî neçar,.. anjî xêwekî tirsok dibîne…û ezim yê ku derya ji kela min re aziriye….       Ezim çiyayê mancî bi asîman re hesûme….ezim çar kejên demê sar û germî bi gorîne….ezim şahiya welat dorepana jan û derdan.

Bilîmetên pîtoliyê dibêjin: rasteqînî ewa ku di navbera devekî bêjer û du guhên guhdar re derbas dibe, gelo tu kes nine ku herdu guhên xwe bide ser bêjeyên axaftina pênûsa min , tevku pênûs bi erkê nivîsînê tenê karmende ?an gellê te guhdare û dibihîze , lê –ziman şikestiye …bê bersive çiku ew rênêrîna percoyekê ji xêl û berbiwê nijdevanan dike ?..ma ev lukumandina  li pê lukumandinê û tûşiya li pê tûşiyê ..tevde nijkaviye(naghamiye) welato  ?                                                        Tu çawa di xwe hiltê..û te evqas aramî ji kuder kirriye?

De bipejiq ey welat ta dilopên pêt û sotinan ji te biçizirin, heyku liv xwe berde hestê gellê te û xwe veparimîne…ewan tevzînokan ji reh û demaran bider xîne û  pavêje, çiku ev gell bersiva  astengiyên kevnare û di tamaşakirina wêneşana kevnetorê dîrokê de..xwedanê hêviyên mezin û balaye.