|
|
|
|
Şingala dil bi kel
Agirê nava min hê dûkêlên heftê û du diraman derdixe rondikên Şingaliyan ji çavên Kurdîniyê dibarin dîsan hewarê hestên sotî bi ser kavilê ramanên me de dirijin xwe nenasiya reben ez kirime lewlewên kalanên dest reş kulîlkên Şingalê li ser koka warê xwe têne quraftin kînên bi êrîş li çav kaniyên me didin harhovên nîjatdêr diranên xwe disûn u bi xeyalên bav û kalên xwe dikenin hêrs mijê tingijî bi henes birîna wan re diçe çavên pergalên xwe xwar li kelexan digerin xezeba toraniya li pey mirina xwe dibeze û di mala me de bi nikilê xwe yên qijakî kolanên komgoran dikin burhanên xwînê li bejna xwe yî qesifî dikin sergêjiya nava min dibe qurtjanên tola wan!.. û îskînên dayîkan bi tedbîrên lewaz dikevin êşa li hundir dijene ji tirsa wundabûna wan dipengize û em bi tefandina artariya wan ronahiya xwe dihûnin hê roniya kutkuti di nerînên gel de diricife qûnaxa xwe gertinê di nav destan de dihejhije... ji bîrkirinên dohîn me tîş û terîşî dikin hevokên dîroka Kurd di dilê ezda î û di nav dîwarê Laleş de veşirtiye çanda me ya kevnare di wata qewlan de diqîre... bahweriya ronîperest di giyana Pîr am de tagirtî dibe devên çar aliyên me bi girêza jahrê ji hev diçe lo ji hev diçe... hewar hê li kume?.. hêzgavên min î xwe dîtinê bi qêrînên neyar kujî azad dibin de werin werin xwe dîtinê zept bikin û nalînên xwe yên ezîdiyan di hinbêza dilên xwe de ji guhên bi tezînok rakin de werin!
20. 08. 2007 |
|
|
|