DEWLETA HOV Û ÇAV SOR GOYA ÇARESERIYÊ DIXWEZE?

 

FÛAD SÎPAN                                                                                                Almaniya, 28.08.2009

 

Kurdistaniyên hêja!

 

Ew dewleta ku ji dil de bi pakî, bi germî li çareseriyê bigere, bixweze pirsgirêkê çareser bike, divêt berî her tiştî niyeteke baş nîşan bide, xwe nêzîkî Kurdan bike, Kurdan hemêz bike û paşê jî gavan biavêje.

 

Lê dewleta Tirk hê ji cenazê hozanê gelê Kurd Aramê Tîgran (rihma Xedê lê be, cihê wî buhişt be) ditirse û nahêle, ku weysiyeta wî were cih. Ev bûyera bi serê xwe wek tîrê kevanê li nava dilê Kurdan ket.

 

Lê gunehê Ciwanê 6 salî çi bû, ew li balafirgeha Stenbolê di despêka vê mehê de bi seatan di odekê de dane sekinandin, û paşê vegerandin Almaniya. Diya Ciwan û xwûşka wî li Tirkiyê man lê polêsê Tirk Ciwan vegerand Almanya.

 

Çavkanî, malpera firatnews: http://www.firatnews.com/index.php?rupel=nuce&nuceID=11993

 

Ev ne cara yekeme, ku dewleta Tirk li ser zarokên Kurd hilweşandinên mezin çê dike. Par jî di 15.06.2008an de wan zarokek 7 salî bi navê Welat Dag ji Tirkiyê vegerandin Almaniyayê. Polêsê Tirkan hîştin dê, bav, xwûşk û birayên Welat li Tirkiyê bimînin, lê wan Welat şûn de vegerandin Almaniya.

 

Sedem jî ew e, ku navê wan bi Kurdî ye, ango tîpa “W” di nava navê wan de heye. Ev siyaseta Tirkiyê siyaseta nejidilî, sextekar û duritiyê ye.

 

Emê ji Welat û Ciwan re çi bibêjin, ji bo çi sedemî nehîştin ew li Tirkiyê bimînin. Ev zarok dê çawa vê pirsgirêkê fahm bikin? Ma çi mafê Tirkan heye, zarokên 6-7 salî ewqas biêşînin? Kîyê rojekê hêsabê trawma ku li ser van zarokan çê bûye, bide?

 

Her sal bi mîlyonan biyaniyên ku di navê wan de tîpên “W” û tîpên din hene, ku di alfabeya zimanê Tirkî de tine, diherin Tirkiyê. Ji xêncî wê jî li Tirkiyê ji xeynî zimanê Tirkî bi pir zimanan perwerde tê dayîn û di nava wan zimanan de tîpên “W” û yên din hene. Wekî din jî Tirk balafirên şer, tank, topan û hemî materyalên biyanî ji DYA û welatên din distînin, piraniya navê wan çekên şer û materiyalan de jî tîpên “W” hene.

 

Dewleta hov û çav sor hê tahmûlê navê Welat û Ciwan nake, dê çawa guherînên mezin bike?

 

Ev demeke di navbera hukumeta Erdogan û partiyên faşîst MHP û CHP de di derbarê goya çareserkirina doza gelê Kurd de nîqaş û gengeşiyên tûj têne kirin. Serokê MHPê Erdogan tawanbar dike, ku ev pilana çareseriyê ya DYA ye. Erdogan jî di 21.08.2009an de daxwiyanî da çapemeniyê û got, kî vê îdiayê îspat neke “teres û bê şeref e”

 

Niha divêt em jî ji hukumet û dewleta Tirk bipirsin, ku madem wan pirsa “teres û bê şerefiyê” avêtin meydanê, -emê bi peyvên devên wan ji wan bipirsin-, ku heke ev siyaseta wan li hemberî Kurdan bi giştî û bi taybet jî li dijî zarokên Kurdan siyaseta bê şeref û bê namûsan nebe, nexwe çi ye? Heger ne ev siyaset siyaseta alçax û teresan ne, nexwe çi ye?

 

Bê ehlaqiya dewleta Tirk ya herî mezin jî ew e, ku -niha hate ragihandin- dê zîndana Amedê ji holê rakin û di dewsa wê de dibistaneke nû ava bikin. Çapemeniya Tirk jî di 22.08.2009an de bi awayekî primitiv vê bûyerê wek guherîneke ji bo çareseriyê nîşan dide.

 

Di wê zîndanê de zarokên Kurd li dijî zilmê ber xwe dan, û lehengên wek Mazlûm Dogan şehîd ketin. Zîndana Amedê bi hezaran zarokên Kurd bi îşkencê sotandiye.

 

Divêt ew zîndana bibe mûze û dinya alem wê rûreşiya ku Tirkan aniye serê zarokên Kurdan, her dem bibîr bîne û naletê li siyaseta Tirkan bibarîne.

 

Ev kar bi taybet karê xelkê Amedê ye, divêt xelkê Amedê nehêlin ev dîroka Tirkan ya bi kirêt bi bûldozeran hilbiweşe û bêye ji bîrkirin.

 

Îjar jî em werin ser gotin û nîniyên Abdullah Gul û Erdogan, ku ew di van kiryarên xwe de di piratîkê de çiqas duristin?

 

Serokkomarê Tirk di 09.08.2009an de çûbû bajarê Sêrtê û li wê derê axivî û got, ez çûme bajarê Nûrşînê û peyameke kêfxweşiyê ji Kurdan re şand, ku dê navê Kurdî şûnde vegerînin û di pê serdana xwe de di teyarê de li esamanan ji rojnamegerên Sabahê re wisa axivî û got:

 

Çok düşündüm. Daha yapacak çok şey var. Önemli olan üzüm yemek. Bu konu, Türkiye'nin en büyük meselesi. Kafamızı kuma gömmeyelim. Modern bir devlet, büyük bir sorununu nasıl hallederse biz de öyle halledelim. Biz bir milletiz. Büyük ülkenin farklılığı çok olur. Hele de bir imparatorluğun devamı ise. Farklılık zenginliktir.

 

Ez pir fikirîm. Hê gelek tiştên em çê bikin hene. Tişta girîng xwarina tirî ye. Ev babet, pirsgirêka Tirkiyê ya herî mezin e. Divêt em serê xwe nexin nava qûmê. Dewleteke nûjen, pirsgirêkeke mezin çawa çareser bike, em jî wisa çareser bikin. Em milletek in. Cidahiyên  welatekî mezin pir dibin. Êca heger berdewamiya welatekî împarator be. Cidahî dewlemendî ye.

 

Serokkomarê Tirk di serdana xwe ya li Bedlîsê li Ehmedê Xanî û destana wî ya Mem û Zînê xwedî derket û got, “Mem û Zûn mîrasê me ye”

 

Serokwezîrê Tirk Erdogan di 11.08.2009an de di civîna grûba partiya xwe de axavtineke pir dirêj ji ber sedemên êrişa ji aliyê faşîstên wek Deniz Baykal û Devlet Bahçelî kir û got:

 

Fuzuli'nin şiirleri nasıl ruhumuza hitap ediyorsa, Ahmedi Hani'nin dizeleri de aynı şekilde bizi duygulandırmıyor mu?

Neşet Ertaş "Gönül Dağı" dediği zaman her birimizin tüyleri ürperiyor... Aynı şekilde Şivan Perver Halepçe dediğinde, Hazal dediğinde gönül dünyamızın derinliklerine dalıyoruz.

 

Yunus Emre, Mevlana, Hacı Bektaş-ı Veli, Karacoğlan, Pir Sultan bu toprakların mayasını yoğururken, Cudi'nin, Munzur'un eteklerinde dolaşan DENGBEJLER de aynı topraklara aynı kardeşlik mayasını atıyorlar.

 

Çawa helbestên Fuzûlî xîtabî rihê me dikin, ma di eynî demê de rêzên Ehmedê Xanî jî me hestiyar nakin?

 

Dema Neşet Ertaş dibêje „dilê çiya” her yek ji me mûyê canê wî dibe wek şûjin...herwisa dema Şivan Perwer Helepçe dibêje, Xezalê dibêje em noqî kûrahiya cîhana dilê xwe dibin.

 

Yunus Emre, Mewlana, Haci Betaşî Veli, Karacaoglan, Pir Sultan di nava heyvanê axa vî welatî de stiriyan, di heman demê de dengbêjên li dora Cûdî û Munzir digerin havênê biratiyê diavêjin nava van axan.

 

Erdogan herwisa di axaftina xwe de li ser birînên dayîkên ku zarokên xwe di şer de wenda kirine de jî sekinî û wisa got:

 

Anneliğin ideolojisi yoktur... Anneliğin siyaseti yoktur, sağcılığı, solculuğu yoktur...

Oğlu her ne sebeple hayatını kaybetmiş olursa olsun... Yozgat'taki anne ile, Hakkari'deki anne, oğullarının başında aynı duayı ediyorsa, evladı için Yasin ve Fatiha okuyorsa, cemaat aynı kıbleye dönüyorsa, burada çok ciddi bir yanlış olduğu ortadadır.

 

Bîrdoziya dayîkê tine... Siyaseta dayîkbûnê tine, rastgirtiya, çepgirtiya dayîkê tine...kurê wê ji ber çi sedemî jiyana xwe ji dest dabe, bila be...dayika ji Yozgatê û dayîka ji Colemêrgê, heger ew li ber serê kurên xwe eynî dûayê bikin, ji bo kurê xwe Yasîn û Fatîha bixwînin, berê cemiata wan li eynî qiblê be, li vê derê tiştekî pir cidî şaş li meydanê heye.

 

Çavkanî malpera AKP: http://web.akparti.org.tr/ak-parti-genel-baskani-ve-basbakan-erdoganin-ak-parti-tbmm-_6300.html

 

Ev gotinên Abdullah Gul û Erdogan hemû jî xweşik û rindik in. Lê divêt em bibêjin, ku hewcedariya me bi dilşewatiya Erdogan û Gul tine. Heger em û ew bira ne, divêt ew tenê para biratiyê bidin me Kurdan. Ji xeynî para biratiyê pêve em ti tiştî ji Tirkan naxwazin. Biratî jî ew e, ku Tirk bi xwe wek Tirk çiqas xwedî maf û dadimend in, em Kurd jî dixwezin qasî wan bibin xwedî bheq û hiqûq. Ne kêm û ne jî zê de.

 

Em Kurd wisa bi biratiya tiroviroyên Tirkan êdî qani nabin. Tirkan her demê bi hêstirên çavên xwe, bi hestiyariya dilşewatiya dilên xwe Kurd xapandine. Dîrokê da xuya kirin, ku ew tim hêstirên krokodîlan bûn. Lê vê carê êdî hêza wan ne wek ya berê ye, ku ew Kurdan bixapînin.

 

Hêza Kurdan jî têra xwe heye û dike, ku Tirk nikaribin wan bixapînin.

 

Bê guman heger Kurd hêza xwe bi mekanîzma xwe têxin dewrê, Tirk nikarin wisa wek herdem bi hêsanî serbikevin.

 

Axaftina Erdogan di derbarê çareserkirina doza gelê Kurd de (çareserî dê çawa be, hê ti kes nizane) di 14.08.2009an de gelekî bala kişinad, çimkî ewî termînolojiyeke wisa bi wêrekî bi kar anî, ku mirov baş têdigihe, ew vê cesareta xwe ji generalan werdigire û got:

 

Şimdi artık bu meselenin kökten çözümünün tam zamanı diyoruz.

 

(Em dibêjin, niha tam dema wê ye ku ev pirsgirêka ji kokê ve bê çareserkirin)

 

Bedeli ne olursa olsun bu yolda, bu adımlarımızı attık, atıyoruz ve atacağız

 

(Di vê riyê de bedela wê çi dibe bila bibe, me ev gavên xwe avêtin, emê gavên xwe bêtir biavêjin)

 

Emê niha bibînin, ka Erdogan ji van gotinên xwe yên şahîk çiqas ji dil e. Dem wê rayê me bide, ka Erdogan dê ji bo Kurdan çi bike?

 

Generalên Tirk û hukumeta Tirk di mijarekê de li hev kirine, ku guherînekê çê bikin. Çimkî ew êdî nikarin bi mantiqê xwe yê kevnare siyaseta xwe ya berê li Rojhilata Navîn bimeşînin.

 

Armanca Tirkan ew e, ku pirsgirêkên xwe heya radeyekê bi hemû dewletên Rojhilata Navîn re bi peymanên stratejîk kîp girêbidin û lingên xwe bi cîh bikin û paşê jî Kurdan li her çar perçan di bin lingê xwe de bipelixînin.

 

Di 20.08.2009an de MGK, Konseya Ewlekariyê ya Neteweyî li Enqerê di koşka serokkomar de civiya û di dawiya civînê de di derbarên çareserkirina pirsgirêka Kurd de wisa daxwiyanî da:

 

Devletimizin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü pekiştirmek, kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak üzere, içişleri bakanlığı eş güdümünde yapılan çalışmalar hakkında Kurul'a bilgi sunulmuş ve çalışmaların devamı tavsiye edilmiştir

 

(Xurtkirina hevgirtina parçenebûna dewlet, welat û milletê me, ji bo xweşiya kesayetiya mirov û civatê, ji bo bidestxistina aramî û bextewariyê, di derbarên karên di bin rêveberiya wezîrê hundir de agahdarî hate dayîn û berdewamiya ew karana hate tewsiye kirin.)

 

Belê, ev helwesta MGK nîşan dide ku ew çareseriya pirsa Kurd di bin sîwana dewletê, ango bi destûra generalan ve hatiye amade kirin.

 

Erdogan di 21.08.2009an de got, ku ewên lê bixebitin, heya dawiya salê vê pirsgirêkê çareser bikin.

 

Lê generalên Tirk dualî û sêalî dilîzin. Di rastiyê de ew qet û qet çareseriyê naxwaezin, loma ji alîkî ve mecbûr mane, ku ji hukumeta Erdogan re astengê dernexin û ji aliyê din ve jî general faşîstên wek Deniz Baykal û Dewlet Bahçelî tev didin, ku ji pirsgirêkê re astengiyan derxin. Û general ji alîkî dî ve jî Abdullah Ocalan xistine aktor ku pirsa Kurd berteref bikin.

 

Hukumeta Erdogan jî ne wisa duriste, ku ji dil çareseriyê dixweze, hukumeta Erdogan jî mecbûr e, ji çareseriyê re heya radeyekê xizmetê bike, çimkî heger ew alîkariya vê pêvajoyê, vê prosesê nekin, dê generalên Ergenekonê wan berteref bikin.

 

Jixwe hemû daxwiyaniyên rayadarên Tirk di wê çerçova goya ûnîteriyê de ye. General û hukumet dibêjin ewê pirsê çareser bikin, hê ne belû ye, dê çi çareser bikin, lê ewên ji xeta sor ya ûnîteriyê der neyên. Ûnîterî jî yek dewlet, yek millet û yek ala Tirkan e. Tirkan çerçova goya guherîna xwe çixêz kirine.

 

Heger ev çerçova bimîne, dê Tirk ti guherînên nû çê nekin. Lê Tirk dê wek rejima Îranê û rejima Beasiyan li Îraqê hin bermayîna bidin Kurdan û dê ji wan re bibêjin herin di cihên xwe de rûnin, mafên we ewqas e. Di rastiyê de pirsgirêk ewqas zelal e, ne kêm û ne zê de.

 

Jixwe di 25.08.2009an de dîsa bû zirtezirta general, serleşker Başbûg û ewî tiroviroyên xwe bi gef û gur wek herdem dubare kir.

 

Serokkomar Gul jî di êvara 26.08.2009an de xwarina şîvê da goya 300 malbatên “şehîdan” û di axaftina xwe de got, “Devlet yanlış yapmaz” (Dewlet şaşiyan nake)

 

Erdogan di 27.08.2009an de ji milletê Tirk re axivî û ji çerçova xeta general der neket.

 

Aliyê Kurdan jî yên muxatab in,  bê guman di serî de DTP û PKK ne. Lê mixabin DTP û PKK bi çar destan ve xwe bi îxaneta Abdullah Ocalan ve şidandine û bi xwîna şehîdên Kurdistan, bi xwîna zarokên Kurdan dilîzin.

 

Dil dixwest ku Kurd hemû alî bi DTP û PKKê re di çerçova netewayetiya Kurd û Kurdistanê xwe bigihînin hev û bi yek dengî daxwazên xwe bi lêv bikin. Lê mixabin destê hezar se û kûçikan di nava DTPê, PKKê û yên din de heye, loma dê pirsgirêk ne wisa bi hêsanî ji bo Kurdan çareser bibe.

 

Di nava vê pilana bêxêr ya generalan de desthilatdarên Kurdistana Azad jî hene. Lê em ji niha de wan hişyar dikin, ku ew bi lîstikan li ser navê bakurê Kurdistanê destên xwe têxin nava karên tevgerê.

 

Heger di dawî de eşkere bibe, ku ew jî di nava îxanetê de ne, dê xelkê Kurd destên wan jê bike. Bila ew van gotinan ji xwe re bikin wek guhar û destê xwe nexin nava karên tevgerê. Çimkî baweriya me bi wan gendel û krûpta tine.

 

Di herhalûkar de ez ne bê hêvîm me, wek pêşiyên me jî dibêjin, “baran ne bare jî, bigure jî baş e”

 

Belê, gurîna ewran ji Tirkan re dest pêkiriye, baran îroj nebarê dê sibê an jî dusbe bibare. Roja serxwebûna Kurdistanê ne xeyal e û ne jî dîr e.

 

Di dawiya vê gotara xwe ez dixwazim bi vê helbesta Dr. Zerdeşt Haco ji dagîrkeran re bibêjim:

 

Kengî em û hûn dibine bira?

 

Heta hebin yek leşker û topeke we

li ser xaka me û çiya

 

Heta sor bin destên we

ji xwîna kurên me û keça

 

Heta li welatê me hûn xwedî bin

û me bihejimêrin ji rêncbera

 

Heta hûn mêrkujan xwedî bikin û

nemirovan berdine pêsîra jina

 

Heta kirinên we yên hovane

Li bîra xuşkên me bin û diya

 

Kengî em û hûn dibine bira?

 

Heta hûn bi wekheviyê bawer nekin

û negihine şaristaniya mirova

 

Heta hûn ber bi gunehên xwe neyên

ji bo xatirê gorî û cangoriya

 

Û hûn nebêjin:

 

Ala we jî li ser sera

 

Kengî em û hûn dibine bira?