Tengezar Marini

 

 

Strana bîranîneke winda

 

 

 

  

Heyvek, asîmanek

û deryayeke reş

hertişt reş

tenê ji ber ku şev e.

Xewin,  hîn tawanên din hene, bi ser min de bavêjî

wisa tehlî, na neke.

 

Baştir ji wilo nizanim

Bêpêjin, ji te hez bikim 

ji laşê min cîhan biçûk ket.

Miriyekî li çu cihî neqeydkirî me
bênasnav 
hijmareke zêde ji bajarekî
stûnek di avakirina welatan de

 

Ba ye, awazê dema min

ewr li derdora min, ez winda
li nav zimanan digerim
çendî xwe tarî dike
melodiya baranê
hûr hûr dinale,

ronî ye di sinorê miriyan de

Spî, min dîwarê xwe xwendin.
hemerengiya şevan im
li mehserên tarî siwar im.
li şûnên cuda dergehan diqutim

Gerdûnek e dûr,

pirr dûr,

di baraneke sor dûr de xwe radaye

katmjêr hêdî hêdî lêdide,

bi ser çiyayên te de dikevim

binere, odeya

di navbera erd û azmên de nîn e.
her kopleke te digot, ronî dida.
te daristan nedîtine, ba serdarê pêlên bêdengiyê ye.

 

Stran kurt e,
sîbera çiyayên xemgîn û serbilind,

dengekî hêmin, giyanekî bilind

ka ew heval
yên şûna lingê min li baxan dişopand.

 

 

Li wir
ba zîqezîq ji zinaran tanî
bi rê diketim
axînok zuha

roj di rekehê de
pîrepend bêpêjin, awazên zemherîrê vedihûne
spêdeyê dibînim çawa bilbilê min di tozê de xewr dibe.

Peyv e

Min berê kesekî bi zorê nedaye roniyê
peyv e, serî li te digerênî
Li wir

Te dibînim, gerdûneke kal î,
ne difirî,

ne nêçîrê dikî.
min dihejîne, diçe
bêhingavtin diçe dûûrrr
ji bext
pê li min dixe

agirrrrrrrrrrrr.