Ehmedê Huseynî

ehmedehuseyni@live.co.uk

Vê ´esra ji çil´esriya dilê min tengtir, ´esra ji Ehrîmenê keysperest, ´esra ji sêlên dadayî, vê ´esra mîna hêviyên te derizî, bêqidoş, bextreş, reşekuj,  vê ´esra  kurdûnde, vê ´esra ku kila te ya sibhanî bi kêrên babelîskan dikuşt, min gulên bîranînê bi kurtepista ji kevirên reş ên bêrîkirinê av didan.

Dengê te yê şkestî weku pirsên deştê yên bêbersiv,  weku pirsên temenê min ê ji xweliyê, weku pêwisteyekê, di şaneyên min de, dipişkivî. Sira bayê; dîloka te ji guhê min direvand û berê xwe dida hêlana ji êgir a  miriyan.

Min gulên nostaljyaya xwe bi tembînameya  kuştina xwe avdidan û min dayikên şewata sînemeya Amûdê, yeko yeko, bi dilê xwe ve didirûtin.

Dayikan bi şûrê bêrîkirina xwe asoyên goristanê diqelaştin, pêl dilê axa sincirî dikirin û terkên piyên xwe di kezeba rê de, mîna aline reş daçikyayî dihiştin, li ber serê zarokên xwe rûdiniştin û kevirên bîranînan bi destên nehwirînê  dinejinandin û bi agirên hinavên xwe kulîlkên ´esra teng avdidan.

Dara kajê ya li ber lingê birayê min bi ser axîna dayika min de diçemiya, hinarka kêla spî miz dida û di matmayîna mirinê de lal dibû. Marmarokan li rûyên dayikan guhdarî dikirin û ji felsefeya kûrekûrê têr nedibûn.

Dayikan şkestinên xwe bi qefd û kalanên bîranînan berhev dikirin û bi xwe re vedigerandin, li bin baskên Amûdê radixistin, li hev dinêrîn û li ser asîtankên şewatên mezintir rûdiniştin.

Li esmanekî şîn û li valahiyeke bê wate dinêrin û di dilê xwe de weku gazinan bikin, digotin: Em ji wan beytikên buhuştê têr nebûn!

Dara tûyê pelên xwe bi ser kûfiyên qedera wan de diweşandin û li pêşberî wan jî qederan zendên xwe badidan û Amûda dilên wan bi şînîgiriyê sertac dikir.

Dîsa li esmên dinêrîn û ji kezebên xwe re digotin: Sêvên xelatî bûn!

Bi ser nemana xwe de diketin, dengên wan ên ketî ji ketinên xwe radibûn, xwe davêtin bextên berbejnên axa sincirî, xwe li ber serê miriyan mirî didîtin.

Zavayê sê roj û sê  şevan bû, hineya destê wî li ser eniya Qesra Baxemsê diçurisî, li deşta Mêrdînê xwîna çûkan diçurise, li Geliyê Zîlanê mirinan nav di xwe didan, li deşta dilê min jî zemawenda mêkewan û ahenga rojçêbûna navê te ye..

Çiya ji çiya re digot: ka were em behsa êşê bikin!

Sînoran ji hev re digotin: ka werin bila êşên me hev nasbikin!

Werin em zimanekî ji hemî zimanan firehtir ji êşên xwe re peyda bikin!

Rojê ji ´esra teng û ji kelekela pêncşemban re digot: werin em goristana Amûdê li ser zimanê tiliyên dayikên şewatê bihelînin!

Dengê birayê min ji gorê dihat:

Negirî dayê!

Li ferhenga êşa xwe negere!

Hespên xwe hînî cirîda peyvan nekin û xwe ji agirê nasnameyan biparêzin, şevistanên xwe bi bêdengiyê rapêçînin, dengvedanên xwe bêyî konvedan ragihînin, rimên rondikên xwe ji sînga min rakişînin û zaroktiya min jî, wisa, li ber çavên xwedê yên vekirî, hetahetayê, pirsek e vekirî bihêlin.

´esra teng di himbêza  bîranînên dayika min de mir û Ahoramezdayekî hevrêşimîn, li pey xwe, di dûmana êgir de hişt.

London

04. 03. 2010