Arşk Baravî

Zîmara mihre Rizo Osê

Ne hemû roj bi tîrêjên hêviyan dest pê dibin..lê - hemû roj bi gef û fort û berhemgariyan despêkerin .

Dema ku hay û hest ji hev belav dibin,yadîgarî xwe di kuşe û qurçikên nejbîriyê de vedişêrin .. daku kêferata hay û hestan radiweste, dil û hiş vediwesin.., yadîgarî ji nû ve bi bîranînan re xwe didine der… ango viyanê bi şêna mirovî şa dikin, havil di êş û jana xwe de ji ber ziyanên berjewendiyan dikizkize…, çareseriyê di liveke lerzok de taya tirsê girtiye, nûşiya kat û demê jî hên ne holisiye…, asîman zuha bûne.. stêrkin hîwî şînahiyê di asîman de jal dikin…

Keldûmana ronakbîran dara jiyanê av dide, zewenda hermayan azarên exterê bextereşan di bîr tîne .

Mamoste Rizo : veşartokên tirsonekan kavil dikir û kêlên goristana kînê diherifand, jiyan kedî dikir û lê dibaniya, lê bi koçberiya xwe stûnek ji jiyana çand û wêjeya kurdî hilweşand.

Jiyana mirovî hermaye.. bi komahiya hemdelîveyên  demê re vîn û hezê dide ardiwê ponijandinê,.. taku kêferata hay û hestan vemale û hizir û raman xwe ji erkê radeya çerxa demê binasin , ango melevanî bilîmetan peyda dike ,zanyarî pîtol û hozanên şevên tarî bi bizava komahiyê re dinasîne .....Leşkerên nepen ji şanişînên tariyê  .. di dema raperîneke galdanan de dipejirin û nas dibin .

Mihre Rizo : ne ji jiyaneke were û miftî hatiye , belê ew ji hedan û arama dawerê kurdên jîndar û ne nişkavî nûvar bûye , naşê navdar bê encam nasyar bin , loma ronahiya karê ewî peyarê pît rêya rêwiyên rêdûr çirisandiye û bûye homanê deştekê ku koçber lê holisîne, weke ku hemû jiyana xwe kiribû raje û pasvaniya wêjeya gelê xwe de , pêdivêye ku em evan hêjayêd xwe ji bîr nekin û doza wan bişopînin daku canên wan di aramgehan de biholisin .

Bi navê nivîskar û rewşenbîr û hevalêd mihre ji Amûdê , sersaxî û xweşnoşî ji malbata wî re bi taybetî û ji gelê kurd re bi giştî .

Arşek baravî 08.03.2010