Berî ku berê xwe bide
derveyî Welêt, mal dabû ber firotinê û pêre
jî dest bi danheva nemreyên telefonan kiribû.
Kesek ji nasên wî û nasê nasên wî li
Elmanyayê nema û telefonî wan nekir.Di
encamê de gihijtibû hinek baweriyan. Hatina
bi zarokên pir re şerpezebûne, weha jî
hatina bi tenê zore û zû mafê rûniştinê
bidest naxîne. Ya herî baş ewe ku jina wî di
balafirê de yan di balafirgehê de biwelide,
da ku di cih de mafê rûniştinê wergire,
madem zarok li ser erda Elmanyayê çêdibe.
Bihîstibû ku qanûnên wan wisane. Ewrupayî jî,
berevajî me, bi qanûnên xwe ve girêdayî ne.
Ev agahî hemû ji cîranekî xwe ku berî wî bi
du salan hatibû Elmanyayê bihîstibûn. Cîranê
wî berdewam dikir :
- Min
bixwe wilo kiribû û niha bi xêra zaroka xwe
min mafê rûniştinê stendiye. Cîranê te li
vir bûye beg. Lê divê tu baş meselê iyar
bikî ha. Yê min jina min di balafirê de
qolinc hatinê û eyn di balafirgehê de welidî.
Ji wê
rojê de jina xwe xistibû hundir û du sê
caran rojane pêre radiza û di ber re ji jina
xwe re digot :
-
Ev car nebû carek din. Ma karê min çiye.
Divê ez vê mehê zik li te biwerimîn im. !
Weha
jî ji yê qaçaxçî xwestibû ku di meha nehan
de wî bişîne Elmanyayê.Her tişt li gor dilê
wî meşiya. Roja dawî xatir ji cîranekî xwe
yê xort xwestibû. Cîranê wî yê xort jêre got
:
-
Me
jibîr neke ha. Nemra Telefona xwe ji min re
bişîne. Kî zane, dibe ez jî li pey te bêm.
Bi
kêfxweşî li cîranê xwe vegerand :
-
Ma
ev gotine cîran, bixwedê çawa wî cîranê me
yê li wir teqsîr nekir, ez jî ji hêla xwe
de teqsîr nakim.
Ji
kêfan re nizanîbû wê rojê çi bike. Jixwe
bawer nedikir ku wê xewna wî bicih bê û wê
ji vî halî heta hetayê xelas be.Roj li nav
hev xistibûn. Nema zanîbû çend roj mane ji
welidandina jina wî re. Di balafirê de ji
jina xwe dipirsî :
-
Ma
qolinc nayên te.?
-
Na.
-
Ya
rebî ya îlahî, îca wê çawa be ?
Li
balafirgehê kêfa wî hat gava ku xwêdan bi
jina wî ket. Dîsa jê pirsî :
-
Nebêj qolinc nayên min.!
-
Na
wele, ez ditirsim. Çawa emê bi lingên xwe
herin cem polîsan ?
-
Keçê
polîsên Elman, ne wek yê ereb û tirkanin ha,
netirse.
Gava
nerî ku qolinc nêzîkî jina wî jî nabin. Berê
xwe da avdestxana balafirgehê û weke ku yê
qaçaxçî jêre gotibû, pasaporta xwe û ya jina
xwe qetand û avêtin.
Çû cem polîsan. Dem derbas bû û ew şandin
kampê penaberan. Li wê derê, li cîranê xwe
rast hat. Ji wî weye ku hatiye pêşiya wî, lê
gava naskir ku cîranê wî jî li wêderê bi cih
dibe, devê wî jihev ma:
-
Cîran beg , mane te digot …??
-
Erê
wele, ne ji zarokê ba niha em vegerandibana
Îtalyayê û yek rojê jî em li vir nedihiştin.
Xwedê zane wê em ji wir jî vegerandibana
Welêt.
-
Naxwe wilo !
Meha
din li kampê penaberan jina wî welidî. Heta
roja îro jî mafê rûniştinê bidest neketiye.
Berî du rojan cîranê wî yê xort ji Welêt
telefonî wî kiribû. Gazin jê dikirin ku ew
jibîr kiriye :
-
Ez
jî têm cîran. Ma tu çi dibêjî ?. Gerek tu
xwe ji ber min nede alî lo. Te soz daye ku
tu teqsîr nekî.
Auslander beg ling danîbû ser ling û bi
telefona xwe ya dest serbilind bû :
-
Erê
cîran. Malê bifroş û zû bizewic. Baş iyar
bik ha, ku jina te di balafirê de yan jî li
balafirgehê biwelide. Hayê te ji
qurmîşkirinê hebe, ew ji tevdî giringtire
yana wê wek cîranê te li te bê. Qurbana
çavan cîran hayê te ji iyarkirinê hebe. Ew
berî her tiştiye.
* * *
Ev
kurteçîrok ji xelekeke çîrokan bi navê
Auslander beg hatiye girt in.(nivîskar
